Dwunastego września

Od 12 września 1996 roku wojska lądowe mają swoje święto. Data nie została wybrana przypadkowo- 12 września 1683 roku miała miejsce odsiecz wiedeńska Jana III Sobieskiego. Dane, na których się opieram, pochodzą z Gazety Internetowej Wojsk Lądowych.

Do 1948 roku swoje święta miały poszczególne oddziały wojsk (piechota, kawaleria, artyleria, saperzy, łączność itp.). W 1948 szef MON, Michał Rola-Żymierski,

rozkazem nr 115 z 19 lipca 1948 r. („Dziennik Rozkazów MON” nr 12 z 1948 r., poz. 121) dla upamiętnienia momentów największej chwały bojowej jednostek, dla uczczenia w uroczysty sposób towarzyszy poległych w walkach o wyzwolenie Ojczyzny oraz dla pogłębienia łączności Narodu i Wojska Polskiego – ustanowił Święto Wojsk Lądowych i Szkół Oficerskich Lądowych, przypadające w rocznicę forsowania Odry i Nysy (…) Dniem święta miała być pierwsza niedziela po 15 kwietnia. Zalecano go obchodzić uroczyście, przy udziale zaproszonych władz cywilnych, przedstawicieli partii politycznych, związków zawodowych i miejscowego społeczeństwa. Przykładowy program obchodów święta obejmował: capstrzyk i uroczysty apel poległych w przeddzień święta, mszę polową, defiladę, wspólny obiad żołnierski, akademię (poświęconą zobrazowaniu historii walk wojsk lądowych ze szczególnym uwzględnieniem czynów bojowych danej jednostki oraz jej wysiłków i zasług w dziedzinie wyzwolenia oraz odbudowy Polski), a także imprezy artystyczne i sportowe.

Niestety, w 1949 roku Wielkanoc wypadła 22 kwietnia. Rok później obchodów zaniechano, co było spowodowane rozkazem ówczesnego szefa MON: nakazał on rozformować Dowództwo Wojsk Lądowych. Ponownie swoje święta miały tylko poszczególne formacje: artyleria, obrona przeciwlotnicza, przeciwchemiczna, łączność itd.

19 sierpnia 1996 Stanisław Dobrzański powołał Grupę Organizacyjno-Przygotowawczą Dowództwa Wojsk Lądowych, na czele której stanął gen. bryg. Józef Flis.